پس از تشییع میلیونی رهبر شهید در ایران و عراق ، ترامپ اینبار به جای برنامه هسته ای یا توان موشکی ایران، از امنیت شخصی خود سخن گفت. این جابجایی در ادبیات تهدید اتفاقی نیست. قدرت بسیج مردمی می‌تواند حتی از موشک ها موثرتر عمل کند.

پیام اخیر دونالد ترامپ، برخلاف تهدیدهای پیشین، این بار نه بر برنامه هسته‌ای ایران، بلکه بر امنیت شخص رئیس‌جمهور آمریکا متمرکز بود. هم‌زمانی این تغییر لحن با تشییع میلیونی رهبر شهید در ایران و عراق، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا محاسبات واشنگتن درباره پیامدهای تقابل با ایران وارد مرحله‌ای تازه شده است؟

اعلام پایان یادداشت تفاهم مشترک با ایران از سوی ترامپ، بیش از آنکه نشانه خروج آمریکا از مسیر دیپلماسی باشد، از تغییر راهبرد واشنگتن حکایت دارد. ترکیب هم‌زمان فشار نظامی، تحریم‌های جدید و حفظ کانال‌های میانجی‌گری نشان می‌دهد آمریکا در پی کنار گذاشتن مذاکره نیست، بلکه می‌خواهد قواعد آن را به نفع خود بازتعریف کند.

ادعاهای تازه ترامپ درباره قرار داشتن در فهرست ترور، همزمان با فشارهای انتخاباتی و تحرکات رژیم صهیونیستی، به محور یک جنگ روایت‌ها تبدیل شده است؛ روایتی که در برابر آن، بر حقوق ایران در چارچوب حقوق بین‌الملل و مقابله با تروریسم تأکید می‌شود.

توافق اروپا برای تولید تسلیحات آمریکایی، فراتر از یک همکاری دفاعی، نشانه تعمیق وابستگی راهبردی به واشنگتن است؛ روندی که استقلال امنیتی اروپا را تضعیف کرده، نظام بین‌الملل را به سوی نظامی‌گری سوق می‌دهد و هزینه‌های سنگینی بر این قاره تحمیل خواهد کرد.